بازگشت

چگونه والدینی مقتدر باشیم؟

۱۴۰۰/۰۲/۰۸ (۰) دیدگاه
چگونه والدینی مقتدر باشیم؟

آموزش 5 مهارت عمده فرزندپروری براساس یک الگوی یادگیری ساخت دار به والدین کمک میکند تا بر مسائل و چالش های موجود میان والد-فرزند فایق آیند. (بایلی، پرکینز و ویلکینز 1995)

آموزش 5 مهارت عمده فرزندپروری براساس یک الگوی یادگیری ساخت دار به والدین کمک میکند تا بر مسائل و چالش های موجود میان والد-فرزند فایق آیند. (بایلی، پرکینز و ویلکینز 1995).

مهارت اول: ترغیب

این مهارت باعث افزایش اعتماد به نفس (حرمت خود) در کودکان می شود و باعث ایجاد اعتماد میان والد-کودک می شود: تاکید این مهارت بر اهمیت بیان علاقه والدین به فرزندانشان می باشد.

کودکان یاد میگیرند تا برای آن چیزی که هستند و آن چیزی که انجام میدهند ارزش قائل شوند. والدین برای پرورش و رشد نقاط قوت کودکان ارزش قائل می شوند و نقاط قوت آنها را کشف می کنند.

یک والد اولین و مهمترین معلم هر کودک است. کودکان از والدینشان، اطلاعات مهمی را در مورد خودشان کسب می کنند. باور و رفتار کودکان نسبت به خودشان به میزان زیادی تحت تاثیر واکنش های والدین قرار دارد. هنگامی که وادین به فرزندانشان اعتماد می کنند، کودکان اعتماد به نفس پیدا می کنند. در مجموع بچه هایی که احساس خوبی نسبت به خودشان دارند، احساس خوب یهم نسب به دیگران دارند و به آسانی با آنها ارتباط برقرار می کنند. آنها به یادگیری مهارت های تازه علاقه دارند و بهتر می توانند با چالش های زندگی کنار بیایند.

"ترغیب"  مهارت اجتماعی شدن ارتباط با خود و دیگران است. والدین با استفاده از ترغیب یاد می گیرند که از توانایی های فرزندشان قدردانی کنند. ترغیب به والدین، راهی را برای بیان احساسات خوبشان نسبت به فرزندشان ارائه می دهد. همچنین این مهارت به والدین کمک می کند تا تلاشهای فرزندشان را علی رغم اشتباهاتی که در رفتار یا یادگیری از آنها سر می زند، بازشناسی کنند. والدین با کسب این مهارت، نسبت به نقاط قوت و توانایی های خویش نیز هشیار می شوند و وقتی مورد ترغیب دیگران واقع می شوند، نسبت به خودشان احساس بهتری خواهند داشت.

مهارت دوم و سوم: تو میتوانی و انواع انتخاب ها

فنونی راهنما هستند که طی 4 گام یادگیری میشوند. مهارت "تو میتوانی" به والدین یاد می دهد تا رفتارهای قابل پذیرش را به کودکانشان بیاموزند. مهارت " انتخاب ها" بر ترغیب والدین و فرزندان به کار کردن با یکدیگر برای حل مسائل و تصمیم گیری بنا شده است.

مهارت دوم:"تو می توانی"

این مهارت به والدین یاد می دهد که چگونه رفتار فرزندانشان را هدایت کنند. با استفاده از پیام های دوستانه و مثبت نظیر " این کار را امتحان کن"، " این کار را انجام بده"، " اینو داشته باش"، والدین به فرزندانشان یاد می دهند که به شیوه ای مناسب عمل کنند. گفتن " لباسهاتو رو زمین پخش نکن" یا " جای لباس تو کشو است" به جای " لباسهایت را بردار و آنها را در کمد آویزان کن" به کودکان اطلاعات لازم را برای انجام کاری که از آنها انتظار می رود ارائه نمیدهد. مهارت " تو می توانی" برای والدین این امکان را مهیا می کند تا به شیوه ای مناسب و سازنده برای رفتار فرزندانشان محدودیت هایی قائل شوند. استفاده زیاد از کلمات منفی نظیر "نه"، " نباید..."، "توقف کن"، "حذفش کن" باعث کاهش اثربخشی کلامی به فرزندان می شود. هنگامی که عصبانی هستید یا طاقتتان تمام شده است، یا وقتی که کودک مشغول به عمل در آوردن ایده ای است، استفاده از کلمات منفی سودی در بر نخواهد داشت. بجای آن بهتر است از کلمات محکم و مثبت مثل "بله، تو می توانی بجای این کار ... را انجام بدهی" استفاده کنید. مهارت " تو می توانی" باعث می شود تا کودکان خلاقیت و کنجکاوی را بدون عبور از مرزهای ایمنی و احترام به دیگران کسب کنند. همچنین این مهارت کمک می کند تا محیط خانواده، حمایت کننده تر و مثبت تر باشد. عنوان کردن کارهایی که فرزندان می توانند انجام دهند، بجای کارهایی که نباید انجام دهند به کودکان یاد می دهدتا در مورد روش های جایگزین کردن رفتار فکر کنند و این اولین گام برای فرایند حل مساله خلاق است. همچنین یکبار گفتن یک خواسته باعث ضمانت اجرایی و اطلاعت کودک نمی شود. والدین نیاز به صبوری بیشتری به هنگام آموزش روش های جدید به فرزندانشان دارند.

مهارت سوم: انواع انتخاب

مهارت : انواع انتخاب" در کنار "ترغیب" و "تو میتوانی" به رشد مشارکت پذیری کودک-والد کمک میکند. والدین باید سعی کنند روشنفکر باشند و به کودکان اجازه دهند تا به طور فزاینده ای در تعیین میزان رضایت و آرامش خود برای حل یک مشکل درگیر شوند. این مهارت مسیله ای برای کمک به کودکان در تصمیم گیری و یا طرح یک راه حل است. هنگام واگذار کردن مسئولیت به کودکان، گزینه های انتخابی به والدین کمک می کنند تا اضطراب ناشی از احساس لزوم کنترل بر هر موفقیت، آنها کاهش یابد و کودکان این فرصت را پیدا کنند که مسئولیت پذیری شخصی و و تصمیم گیری فردی را یاد بگیرند و گامی در جهت استقلال بردارند.

مهارت چهارم و پنجم: خودمهارگری و توجه به احساسات

" خودمهارگری" مهارت مدیریت خشم برای بزرگسالان است و مهارت " توجه به احساسات" به مهارت ایجاد همدلی اختصاص دارد.

مهارت چهارم: خودمهارگری

هنگانی که والدین به طور کارآمد هیجان های خود را مهار می کنند، فرزندانشان هم یاد می گیرند تا به همین شیوه عمل کنند. روشی که والدین برای مدیریت خود در شرایط انفجاری(عصبانیت بیش از حد) به کار می برند، الگویی برای فرزندانشان می شود تا به هنگام خشم یا اندوه از آن الگو تبعیت کنند.

فرزندپروری فرایندی است که والدین برای مواجهه با نیازهای فرزندانشان در حین گذار از آن رشد و تغییر می کنند. نکته حائز اهمیت آن است که به خاظر داشته باشیم تغییر مذکور تدریجی است. برای والدین یاد گرفتن روش های جدید می تواند ترسناک، دشوار و حتی برای بزرگسالان و کودکان گیج کننده باشد. در این فرآیند والدین رفتار فرزندانشان را تحت تاثیر قرار می دهند و فرزندان هم به نوبه خود رفتار والدین را تحت تاثیر قرار می دهند.هدف عمده آموزشهای حاضر، آموزش این نکته است که والدین و فرزندان به طور مشارکتی در یک گروه کار می کنند و مراقبت از این ازتباط، بخش بنیادین وظیفه ی یک خانواده محکم را تشکیل می دهد و حفظ ارتباط بهترین شیوه برای والدین جهت راهنمایی فرزندانشان است. ارائه انتظارات روشن و محدودیت های مستدل به فرزندان احساس امنیتی می دهد که آنها را قارد می سازدتا به شیوه ای سلامت رشد کنند و تحول یابند.

نظرات (۰)

ارسال دیدگاه